مجله خبری مساجد

گنج طلحه
هنگامی طلحه کشته شد، گنج اکثری بر مکان گذاشت. بها غلات طلحه در عراق فی مابین چهارصد تا پانصد هزار درهم و درآمد روزمره او از غلات عراق حدود هزار درهم بود. همینطور قیمت غلات او در سراة حدود ده هزار دینار بود. همینطور نقل میباشد که قیمت به جا مانده باقیمانده از او از زمین و دام و اموال و پول عیب گیری (درهم و دینار) سی میلیون مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد درهم بوده میباشد.

دو میلیون و دویست هزار درهم و دویست هزار دینار عیب گیری باقی گذاشت و سایر به طور زمین و دام و متاع بود. همینطور گفته شده وقتی که طلحة بن عبید الله کشته شد در چنگ بانک‌دارش دو میلیون و دویست هزار درهم پول انتقاد بود و نخلستان‌ها و دیگر اموالش را به سی میلیون درهم بررسی کردند. در نقلی دیگر آمده میباشد که از طلحة بن عبید الله یکصد پوست گاو نر انباشته از زر که در هرکدام سیصد رطل طلا رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد جواهرات بود، باقی ماند.[۵۱]

مقام نزد اهل سنت
طلحه نزد اهل سنت از رده والایی شامل است و او را یکی‌از عشره مبشره، یعنی ده نفری که بوسیله فرستاده(ص) بشارت به فردوس داده شدند، می دانند. او دارنده صفاتی مثلا طلحه الخیر و طلحه فیاض میباشد و یک کدام از بیست صحابه دارنده فتوا دانسته گردیده است. او به عنوان مثال راویان والا از نبی(ص) میباشد که افرادی مانند پسرانش: یحیی و موسی، قیس بن ابوحازم، ابوسلمه بن عبدالرحمن و صاحب بن ابوعامر از او قصه می‌کردند.[۵۲] همینطور طلحه را در کنار حمزه بن عبدالمطلب، جعفر بن ابی‌طالب، علی(ع)، ابوبکر، قدمت بن خطاب، ابوعبیده جراح، عثمان بن عفان، عثمان بن مظعون، عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابی وقاص و زبیر بن عوام، از دوازده حواری رسول(ص) به شمار آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد می آورند.[۵۳]

پانویس
بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱۰، ص۱۲۹.
ابن سعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۳، ص۱۶۰-۱۶۱؛ بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۸۸و۲۴۴، ج۱۰، ص۱۱۷و۱۳۰؛ ابن تمهید، جمهرة انساب العرب، ۱۴۰۳ق، ص۱۵۷.
ابن هشام، ‌السیرة النبویة، دار المعرفة، ج۱، ص۲۵۱ و ۲۵۲؛ مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۲۷۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۴۶۸.
بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱۰، ص۱۱۵؛ بیهقی، دلائل النبوة، ۱۴۰۵ق، پیشگفتار، ص۲۷؛ ابن کثیر، البدایة و النهایة، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۲۹.
ابن هشام، السیرة النبویة، دار المعرفة، ج۱، ص۲۸۲؛ ابن جوزی، المنتظم، ۱۴۱۲ق، ج۵، ص۱۱۲؛ ابن اثیر، اسد الغابة، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۴۶۸.

گنج طلحه
هنگامی طلحه کشته شد، گنج اکثری بر مکان گذاشت. بها غلات طلحه در عراق فی مابین چهارصد تا پانصد هزار درهم و درآمد روزمره او از غلات عراق حدود هزار درهم بود. همینطور قیمت غلات او در سراة حدود ده هزار دینار بود. همینطور نقل میباشد که قیمت به جا مانده باقیمانده از او از زمین و دام و اموال و پول عیب گیری (درهم و دینار) سی میلیون مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد درهم بوده میباشد.

دو میلیون و دویست هزار درهم و دویست هزار دینار عیب گیری باقی گذاشت و سایر به طور زمین و دام و متاع بود. همینطور گفته شده وقتی که طلحة بن عبید الله کشته شد در چنگ بانک‌دارش دو میلیون و دویست هزار درهم پول انتقاد بود و نخلستان‌ها و دیگر اموالش را به سی میلیون درهم بررسی کردند. در نقلی دیگر آمده میباشد که از طلحة بن عبید الله یکصد پوست گاو نر انباشته از زر که در هرکدام سیصد رطل طلا رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد جواهرات بود، باقی ماند.[۵۱]

مقام نزد اهل سنت
طلحه نزد اهل سنت از رده والایی شامل است و او را یکی‌از عشره مبشره، یعنی ده نفری که بوسیله فرستاده(ص) بشارت به فردوس داده شدند، می دانند. او دارنده صفاتی مثلا طلحه الخیر و طلحه فیاض میباشد و یک کدام از بیست صحابه دارنده فتوا دانسته گردیده است. او به عنوان مثال راویان والا از نبی(ص) میباشد که افرادی مانند پسرانش: یحیی و موسی، قیس بن ابوحازم، ابوسلمه بن عبدالرحمن و صاحب بن ابوعامر از او قصه می‌کردند.[۵۲] همینطور طلحه را در کنار حمزه بن عبدالمطلب، جعفر بن ابی‌طالب، علی(ع)، ابوبکر، قدمت بن خطاب، ابوعبیده جراح، عثمان بن عفان، عثمان بن مظعون، عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابی وقاص و زبیر بن عوام، از دوازده حواری رسول(ص) به شمار آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد می آورند.[۵۳]

پانویس
بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱۰، ص۱۲۹.
ابن سعد، الطبقات الکبری، ۱۴۱۰ق، ج۳، ص۱۶۰-۱۶۱؛ بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۸۸و۲۴۴، ج۱۰، ص۱۱۷و۱۳۰؛ ابن تمهید، جمهرة انساب العرب، ۱۴۰۳ق، ص۱۵۷.
ابن هشام، ‌السیرة النبویة، دار المعرفة، ج۱، ص۲۵۱ و ۲۵۲؛ مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۲۷۷؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۲، ص۴۶۸.
بلاذری، جمل اینجانب انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج۱۰، ص۱۱۵؛ بیهقی، دلائل النبوة، ۱۴۰۵ق، پیشگفتار، ص۲۷؛ ابن کثیر، البدایة و النهایة، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۲۹.
ابن هشام، السیرة النبویة، دار المعرفة، ج۱، ص۲۸۲؛ ابن جوزی، المنتظم، ۱۴۱۲ق، ج۵، ص۱۱۲؛ ابن اثیر، اسد الغابة، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۴۶۸.