کوه آتشفشانی سهند، مهمترین عامل پیدایش بناهای صخرهای کندوان هست. شغل این کوه آتشفشانی حدود صد مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد و چهل هزار سال قبل تمام شد و آنچه از عملهای گدازهای و پرتابهای مذابی آن باقی ماند، صورت اول روستای کندوان را به وجود آورد. بناهایی سنگی با رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد صورتهای افقی، ستونی، مخروطی و هرمی صورت که بعد از تک تک شدن عمل های آتشفشانی نمایان شدند. این بناها از میان آبهای دریاچه حوضچه کندوان، اندک اندک رمز برآوردند و به طور پلکانی تا فراز کوه را پوشاندند و در گذر مجال به صورت آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مخروطهایی قابل انعطاف درآمدند. این مخروطهای قابل انعطاف در طولهای اول زمین شناسی، زمانی که هنوز قالب زمین سرد نشده بود، در تاثیر جابهجایی کوهها به طور طبقه طبقه از فضا دور و اطراف خویش غیر وابسته گردیده و هیبت گرفتند. این صورتها که از محصول خاکسترهای آتشفشانی بودند، موقعیت قابل انعطاف خویش را به گذر زمان فرصت تا اندازهای حفظ کردند، به صورتی که به راحتی با ضربهای معمولی، سایش باد و بارش برف و باران صورت میگرفتند و تغییر شرایط میدادند. تحت اینگونه قوانینی به گذر زمان زمان، طبقات، پلههای روستا و لایههای کله قندی (که به آن کران نیز میگویند) آن، به صورت مدرن خویش درآمده و مطلوب برای عمل دست آدم ها و تشکیل داد منزل شدند. راجعبه سکونت در روستای کندوان و اینکه برای نخسین بار چه کسانی و چه وقتی پای بهاین حیطه کوهستانی نهادهاند، قصههای متفاوتی وجود داراست. به دنبال به مطالعه این نقل قولها و داستانها میپردازیم: ییلاقی برای عشایر دامنه کوههای سهند از قصههای مشهوری که در مورد سکونت در کندوان وجود داراست میقدرت بدین قصه اشاره نمود : ساکنان اولیه روستای کندوان، عشایری بودند که در فصل ییلاق، از حفرههای مو جود در صخره تحت عنوان خانه موقتا استفاده میکردند. اندک اندک آنهایی که به اینجا علاقهای خاص پیدا کرده بودند، از کوچ کردن دست کشیده و برای مدام در این جا ساکن شدند. فرار از چنگال مغولها | ماوای امن روستای کندوان یکی از دیگر از داستانهایی که دربارهی کندوان وجود داراست ماجرای فرار عموم روستای توطئه ور در زمان حمله مغول میباشد. روستای مکر ور در دو کیلومتری کندوان قراردارد و مانند این روستا به طور دستکند ساخته شده است. در طول حمله مغول بهاین حوزه در قرن هفتم هجری، عموم از روستای خویش فراروگریز کرده و به کندوان دفاع آورند و این روستای صخرهای را تحت عنوان منزل نو خویش گزینش کردند. آنها برای این شغل با ابزارهای بی آلایش خویش به مانند فرهاد کوه کن، صخرهها و بناهای سنگی روستا را صورت داده و آن ها را به منزلای قابل استعمال تبدیل کردند. در جریان حمله مغول، روستای دسیسه ور برای مدام خالی از سکنه باقی ماند و به هم اکنون خویش رها شد.
کوه آتشفشانی سهند، مهمترین عامل پیدایش بناهای صخرهای کندوان هست. شغل این کوه آتشفشانی حدود صد مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد و چهل هزار سال قبل تمام شد و آنچه از عملهای گدازهای و پرتابهای مذابی آن باقی ماند، صورت اول روستای کندوان را به وجود آورد. بناهایی سنگی با رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد صورتهای افقی، ستونی، مخروطی و هرمی صورت که بعد از تک تک شدن عمل های آتشفشانی نمایان شدند. این بناها از میان آبهای دریاچه حوضچه کندوان، اندک اندک رمز برآوردند و به طور پلکانی تا فراز کوه را پوشاندند و در گذر مجال به صورت آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مخروطهایی قابل انعطاف درآمدند. این مخروطهای قابل انعطاف در طولهای اول زمین شناسی، زمانی که هنوز قالب زمین سرد نشده بود، در تاثیر جابهجایی کوهها به طور طبقه طبقه از فضا دور و اطراف خویش غیر وابسته گردیده و هیبت گرفتند. این صورتها که از محصول خاکسترهای آتشفشانی بودند، موقعیت قابل انعطاف خویش را به گذر زمان فرصت تا اندازهای حفظ کردند، به صورتی که به راحتی با ضربهای معمولی، سایش باد و بارش برف و باران صورت میگرفتند و تغییر شرایط میدادند. تحت اینگونه قوانینی به گذر زمان زمان، طبقات، پلههای روستا و لایههای کله قندی (که به آن کران نیز میگویند) آن، به صورت مدرن خویش درآمده و مطلوب برای عمل دست آدم ها و تشکیل داد منزل شدند. راجعبه سکونت در روستای کندوان و اینکه برای نخسین بار چه کسانی و چه وقتی پای بهاین حیطه کوهستانی نهادهاند، قصههای متفاوتی وجود داراست. به دنبال به مطالعه این نقل قولها و داستانها میپردازیم: ییلاقی برای عشایر دامنه کوههای سهند از قصههای مشهوری که در مورد سکونت در کندوان وجود داراست میقدرت بدین قصه اشاره نمود : ساکنان اولیه روستای کندوان، عشایری بودند که در فصل ییلاق، از حفرههای مو جود در صخره تحت عنوان خانه موقتا استفاده میکردند. اندک اندک آنهایی که به اینجا علاقهای خاص پیدا کرده بودند، از کوچ کردن دست کشیده و برای مدام در این جا ساکن شدند. فرار از چنگال مغولها | ماوای امن روستای کندوان یکی از دیگر از داستانهایی که دربارهی کندوان وجود داراست ماجرای فرار عموم روستای توطئه ور در زمان حمله مغول میباشد. روستای مکر ور در دو کیلومتری کندوان قراردارد و مانند این روستا به طور دستکند ساخته شده است. در طول حمله مغول بهاین حوزه در قرن هفتم هجری، عموم از روستای خویش فراروگریز کرده و به کندوان دفاع آورند و این روستای صخرهای را تحت عنوان منزل نو خویش گزینش کردند. آنها برای این شغل با ابزارهای بی آلایش خویش به مانند فرهاد کوه کن، صخرهها و بناهای سنگی روستا را صورت داده و آن ها را به منزلای قابل استعمال تبدیل کردند. در جریان حمله مغول، روستای دسیسه ور برای مدام خالی از سکنه باقی ماند و به هم اکنون خویش رها شد.
جایگاه تاریخی و معنوی نام امام حسن مجتبی (ع) در مسجد فکوری مشهد