مجله خبری مساجد

تَعَرُّبُ بَعدَ الْهِجرَة به قوانینی اشاره داراست که شخص بعد از تایید آئین اسلام و شناخت با احکام آن، معاش در میهن شرک یا این که بخشها دورافتاده‌ای را تعیین نماید که در آن، ایمانش در معرض ضعف و تزلزل قرار مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد گیرد

. این شغل، به‌باعث سوراخ آیین، خرابی و عدم پشتیبانی از پیامبران و امامان شیعه، حرام شمرده گردیده است. بعضا مفسران این مضمون‌ را با آیه ۱۴۹ سوره آل عمران مرتبط رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته‌اند.

از نگرش فقها، با استناد به احادیث، تعرّب برای مثال گناهان کبیره به حساب میآید و هجرت به کشورهای غیراسلامی، چنانچه که موجب تضعیف ایمان شود، روا وجود ندارد. برخی منابع، تعرب را به‌معنای ارتداد تعبیروتفسیر کرده‌اند و در بعضی احادیث نیز، آن را از مصادیق بی دینی و کفر به معبود آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته‌اند.

معنا‌شناسی
تَعَرُّبُ بَعدَ الْهِجرَة به تایید آداب و سنن بادیه‌نشینان بعداز مهاجرت به مدینه و معاش در مملکت‌های اسلامی اطلاق می‌گردد.[۱] مطابق تعریف‌و‌تمجید کتاب تمدن فقه، این اصطلاح به وضعیتی اشاره دارااست که شخص بعداز تایید اسلام و شناخت با احکام و معارف فقاهتی، معاش در مکانی مانند مملکت بی دینی یا این که بخش ها دورافتاده بادیه‌نشین را گزینش نماید؛ جایی که آئین وی در معرض جراحت قرار گیرد یا این که موجب تضعیف ایمان گردد.[۲]

سید محمدسعید حکیم، از مراجع تاسی شیعه در عراق، با استناد به برخی احادیث،[۳] بادیه‌نشینان (اعراب) را افرادی میداند که فاقد دور اندیشی و فقه عمیق در آیین می باشند.[۴] علامه مجلسی، محدث شیعه، به گزارش بعضا بزرگان، «تعرّب پس از مهاجرت» در بعد از ظهر حاضر را به‌معنای شکاف دانش و بیگانگی از آن بعد از علم آموزی علم دانسته میباشد.[۵] همینطور سید محمدباقر میرداماد، عالم زمان صفویه، این اصطلاح را کنایه‌ای از انحراف از حق و پیوستن به اهل سیاه بختی و گمراهی بعداز استحصال به به روزی و هدایت مفهوم کرده‌ میباشد.[۶]

طبق روایتی از امام راست گو(ع) که به وسیله روحانی صدوق آورده شده، شخصی که اسلام را پذیرفته البته ولایت اهل‌بیت(ع) را قبول نکند، گرفتار «تعرّب آنگاه الهجره» گردیده‌است.[۷]

التفات
روضه خوان صدوق با استناد به روایتی از امام رضا(ع)، انگیزه حرمت «تعرّب بعداز مهاجرت» را خیر تنهاً سکونت در بخش ها بدوی، بلکه رخنه‌ آیین، عدم امداد پیامبران و امامان شیعه، ساخت‌و‌ساز خرابی و تضییع حقوق و دستمزد صاحبان حق دانسته میباشد.[۸] همینطور ابن‌عساکر، مورخ و تالیف کننده کتاب تاریخ دمشق، با استناد به روایتی از امام علی(ع), متعرّبان بعد از مسافرت را در شمار اهل کتاب و مجوسانی دانسته که نباید به آن ها درود کرد.[۹]

اصطلاح «تعرّب سپس الهجره» در منابع متفاوت با تعابیری زیرا «صِرْتُم بَعْدَ الْهِجرَةِ أَعْرَابا»[۱۰] و «الْمُتَعَرِّبُ بَعْدَ الْهِجْرَةِ»[۱۱] آمده میباشد. بعضی مفسران نیز آیه ۱۴۹ سوره آل عمران را به‌این معنا تطبیق داده‌اند.[۱۲]

فرستاده اکرم(ص) از معبود برای یارانش درخواست میکرد که بعد از مسافرت، به معاش جاهلی بازنگردند.[۱۳] وی از رجوع و برگشت برخی یاران از مدینه به مکه (محل بی دینی) غمگین می‌شدند و درباره سعد بن خَولَه که بعد از مهاجرت مجدد به مکه رجوع و برگشت و در به عبارتی‌جا درگذشت، اظهار تأسف کرده و او‌را «بدبخت» خواندند.[۱۴]

مبتنی بر روایتی که کلینی از امام درستگو(ع) نقل کرده، «تعرّب بعداز مسافرت» به عنوان مثال گناهان کبیره میباشد که در کنار کفر به پروردگار قرار گرفته میباشد.[۱۵] همینطور طریحی، مفسر و لغت‌شناس، با استناد به روایتی، این کار را از مصادیق شرک دانسته میباشد.[۱۶]

تَعَرُّبُ بَعدَ الْهِجرَة به قوانینی اشاره داراست که شخص بعد از تایید آئین اسلام و شناخت با احکام آن، معاش در میهن شرک یا این که بخشها دورافتاده‌ای را تعیین نماید که در آن، ایمانش در معرض ضعف و تزلزل قرار مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد گیرد

. این شغل، به‌باعث سوراخ آیین، خرابی و عدم پشتیبانی از پیامبران و امامان شیعه، حرام شمرده گردیده است. بعضا مفسران این مضمون‌ را با آیه ۱۴۹ سوره آل عمران مرتبط رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته‌اند.

از نگرش فقها، با استناد به احادیث، تعرّب برای مثال گناهان کبیره به حساب میآید و هجرت به کشورهای غیراسلامی، چنانچه که موجب تضعیف ایمان شود، روا وجود ندارد. برخی منابع، تعرب را به‌معنای ارتداد تعبیروتفسیر کرده‌اند و در بعضی احادیث نیز، آن را از مصادیق بی دینی و کفر به معبود آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته‌اند.

معنا‌شناسی
تَعَرُّبُ بَعدَ الْهِجرَة به تایید آداب و سنن بادیه‌نشینان بعداز مهاجرت به مدینه و معاش در مملکت‌های اسلامی اطلاق می‌گردد.[۱] مطابق تعریف‌و‌تمجید کتاب تمدن فقه، این اصطلاح به وضعیتی اشاره دارااست که شخص بعداز تایید اسلام و شناخت با احکام و معارف فقاهتی، معاش در مکانی مانند مملکت بی دینی یا این که بخش ها دورافتاده بادیه‌نشین را گزینش نماید؛ جایی که آئین وی در معرض جراحت قرار گیرد یا این که موجب تضعیف ایمان گردد.[۲]

سید محمدسعید حکیم، از مراجع تاسی شیعه در عراق، با استناد به برخی احادیث،[۳] بادیه‌نشینان (اعراب) را افرادی میداند که فاقد دور اندیشی و فقه عمیق در آیین می باشند.[۴] علامه مجلسی، محدث شیعه، به گزارش بعضا بزرگان، «تعرّب پس از مهاجرت» در بعد از ظهر حاضر را به‌معنای شکاف دانش و بیگانگی از آن بعد از علم آموزی علم دانسته میباشد.[۵] همینطور سید محمدباقر میرداماد، عالم زمان صفویه، این اصطلاح را کنایه‌ای از انحراف از حق و پیوستن به اهل سیاه بختی و گمراهی بعداز استحصال به به روزی و هدایت مفهوم کرده‌ میباشد.[۶]

طبق روایتی از امام راست گو(ع) که به وسیله روحانی صدوق آورده شده، شخصی که اسلام را پذیرفته البته ولایت اهل‌بیت(ع) را قبول نکند، گرفتار «تعرّب آنگاه الهجره» گردیده‌است.[۷]

التفات
روضه خوان صدوق با استناد به روایتی از امام رضا(ع)، انگیزه حرمت «تعرّب بعداز مهاجرت» را خیر تنهاً سکونت در بخش ها بدوی، بلکه رخنه‌ آیین، عدم امداد پیامبران و امامان شیعه، ساخت‌و‌ساز خرابی و تضییع حقوق و دستمزد صاحبان حق دانسته میباشد.[۸] همینطور ابن‌عساکر، مورخ و تالیف کننده کتاب تاریخ دمشق، با استناد به روایتی از امام علی(ع), متعرّبان بعد از مسافرت را در شمار اهل کتاب و مجوسانی دانسته که نباید به آن ها درود کرد.[۹]

اصطلاح «تعرّب سپس الهجره» در منابع متفاوت با تعابیری زیرا «صِرْتُم بَعْدَ الْهِجرَةِ أَعْرَابا»[۱۰] و «الْمُتَعَرِّبُ بَعْدَ الْهِجْرَةِ»[۱۱] آمده میباشد. بعضی مفسران نیز آیه ۱۴۹ سوره آل عمران را به‌این معنا تطبیق داده‌اند.[۱۲]

فرستاده اکرم(ص) از معبود برای یارانش درخواست میکرد که بعد از مسافرت، به معاش جاهلی بازنگردند.[۱۳] وی از رجوع و برگشت برخی یاران از مدینه به مکه (محل بی دینی) غمگین می‌شدند و درباره سعد بن خَولَه که بعد از مهاجرت مجدد به مکه رجوع و برگشت و در به عبارتی‌جا درگذشت، اظهار تأسف کرده و او‌را «بدبخت» خواندند.[۱۴]

مبتنی بر روایتی که کلینی از امام درستگو(ع) نقل کرده، «تعرّب بعداز مسافرت» به عنوان مثال گناهان کبیره میباشد که در کنار کفر به پروردگار قرار گرفته میباشد.[۱۵] همینطور طریحی، مفسر و لغت‌شناس، با استناد به روایتی، این کار را از مصادیق شرک دانسته میباشد.[۱۶]