مجله خبری مساجد

در بعدازظهر تاسوعا
حبیب بن مظاهر، پیش از روز عاشورا، قرة بن قیس حنظلی را که از طرف قدمت بن سعد برای امام حسین(ع) طومار آورده بود، راهنمایی کرد و از وی خواست که حسین(ع) را امداد نماید چراکه به واسطه پدرانش آفریدگار تو و ما کرامت بخشیده میباشد.[۲۳] در روز نهم محرم، حبیب به ملازمت و همراهی زهیر و گروهی دیگر به یار و همدم حضرت عباس(ع) به قصد راهنمایی سپاه معاند که می‌خواستند به چادر‌های امام حمله نمایند، به عنوان کردن اوصاف امام و یارانش پرداخت و آنان‌را از نبرد برحذر مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد داشت.[۲۴]

در شب عاشورا
در شب عاشورا، نافع بن هلال، حبیب را از نگرانی زینب دختر امام علی(ع)، درباره وفاداری یاران امام آگاه کرد. نافع و حبیب، اصحاب امام حسین را گرد آوردند و کلیه نزد امام رفتند و اعلان کردند که تا واپسین قطره خون خویش از قبیله رسول(ص) پناه خواهند رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کرد.[۲۵]

در روز عاشورا
روز عاشورا، امام حسین(ع) حبیب بن مظاهر را فرمانده جبهه چپ نیروهای خود کرد.[۲۶] امام حسین(ع) در سخنرانی خویش، حسب، نسب، فضیلت ها خود و حدیث "هذانِ سَیّدا شَبابِ اَهلِ الْجَنَّةِ" را یادآور شد و فرمود فی مابین شما اشخاصی می‌باشند که‌این حدیث را از رسول(ص) شنیده‌اند. درین هنگام شمر بن ذی‌الجوشن اظهار کرد: اینجانب پروردگار را با تردید عبادت کرده باشم در صورتی‌که بدانم تو چه میگویی. حبیب بن مظاهر در جواب وی اذعان کرد: به معبود اینجانب چنان میبینم که تو با هفتاد تردید معبود را عبادت می کنی، شهید شدن میدهم که راست میگویی و نمی‌فهمی چه می گوید، چراکه قلب تو سیاه و مهر آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد شد‌ه‌است.[۲۷]

در اولِ زد خورد که سلامت از فامیل زياد و يسار از وابستگان عبيداللَّه بن سلامت لشکریان قدمت سعد نزاع می‌طلبیدند، حبیب و بریر بن خضیر به سوی میدان رفتند، ولی امام حسین آنان را بازداشتن کرد.[یادداشت ۱] وقتی که ابوثمامه صائدی وقت نماز را به امام متذکر شد، امام فرمود: از آنها بخواهید دست از نزاع بردارند تا نماز بخوانیم. حصین بن نمیر خاطرنشان کرد: نمازتان قبول وجود ندارد. حبیب بن مظاهر اظهار‌کرد: خاطر می کنی نماز قوم و قبیله فرستاده قبول وجود ندارد و نماز تو قبول میباشد ‌ای شراب‌خوار. حبیب بر وی حمله کرد و با چاقو به طور اسب حصین زد، وی بر زمین زمین خورد و یارانش حمله کرده، او‌را از چنگ حبیب نجات دادند.[۲۹]

حبیب بعد از آنکه مسلم بن عوسجه بر زمین افتاده بود و لحظات انتها عمرش را سپری می کرد خطاب به وی اعلام کرد: «کشته شدن تو بر اینجانب بسی نقص‌ میباشد، اما تو‌را به فردوس مژده میدهم» مسلم بن عوسجه خاطرنشان کرد: آفریدگار تو‌را به نه بشارت دهد. بعد حبیب به وی خاطرنشان کرد: در شرایطی که شهادتم مجاورت خلا، دوست داشتم آنچه برایت اصلی میباشد به اینجانب وصیت کنی تاحق فقهی و خویشاوندی خویش را ادا کرده باشم. مسلم بن عوسجه به امام اشاره نمود و به حبیب اعلام‌کرد: «تورا وصیت می کنم به امام حسین(ع)، خدای رحمتت نماید تا جان در تن داری از وی حمایت کن و از کمک‌اش دست مکش تا کشته شوی.» حبیب بن مظاهر اعلام‌کرد: به وصیت تو کار می کنم و دیده تورا پر‌نور می‌گردانم.[۳۰]

رجزهای حبیب
حبیب روز عاشورا رَجَزی که در حمله‌هایش می خواند اینگونه بود:

اَنا حَبیبُ وَ اَبی مُظَهَّر
فارِسُ هَیجاءَ و حَرْبٍ تُسعَر
اَنتُم اَعَدُّ عُدَّةً وَ اَکثَر
وَ نَحنُ اَوفی مِنکُم وَ اَصْبَر
وَ نَحنُ اَعلی حُجَّةً وَ اَظْهَر
حَقّاً وَ اَتقی مِنکُم وَ اَعذَر
ترجمه: اینجانب حبیبم و پدرم مظهر میباشد، جنگاور میدان کارزار و حریق شعله‌ور نبردم تعداد شما بیشتر و فراتر میباشد اما ما در رویه حق از شما وفادارتر و بردبارتریم. حجت‌مان بلندتر و حق ما آشکارتر میباشد و از شما باتقواتر و دلیلمان استوارتر میباشد.[۳۱]

در بعدازظهر تاسوعا
حبیب بن مظاهر، پیش از روز عاشورا، قرة بن قیس حنظلی را که از طرف قدمت بن سعد برای امام حسین(ع) طومار آورده بود، راهنمایی کرد و از وی خواست که حسین(ع) را امداد نماید چراکه به واسطه پدرانش آفریدگار تو و ما کرامت بخشیده میباشد.[۲۳] در روز نهم محرم، حبیب به ملازمت و همراهی زهیر و گروهی دیگر به یار و همدم حضرت عباس(ع) به قصد راهنمایی سپاه معاند که می‌خواستند به چادر‌های امام حمله نمایند، به عنوان کردن اوصاف امام و یارانش پرداخت و آنان‌را از نبرد برحذر مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد داشت.[۲۴]

در شب عاشورا
در شب عاشورا، نافع بن هلال، حبیب را از نگرانی زینب دختر امام علی(ع)، درباره وفاداری یاران امام آگاه کرد. نافع و حبیب، اصحاب امام حسین را گرد آوردند و کلیه نزد امام رفتند و اعلان کردند که تا واپسین قطره خون خویش از قبیله رسول(ص) پناه خواهند رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کرد.[۲۵]

در روز عاشورا
روز عاشورا، امام حسین(ع) حبیب بن مظاهر را فرمانده جبهه چپ نیروهای خود کرد.[۲۶] امام حسین(ع) در سخنرانی خویش، حسب، نسب، فضیلت ها خود و حدیث "هذانِ سَیّدا شَبابِ اَهلِ الْجَنَّةِ" را یادآور شد و فرمود فی مابین شما اشخاصی می‌باشند که‌این حدیث را از رسول(ص) شنیده‌اند. درین هنگام شمر بن ذی‌الجوشن اظهار کرد: اینجانب پروردگار را با تردید عبادت کرده باشم در صورتی‌که بدانم تو چه میگویی. حبیب بن مظاهر در جواب وی اذعان کرد: به معبود اینجانب چنان میبینم که تو با هفتاد تردید معبود را عبادت می کنی، شهید شدن میدهم که راست میگویی و نمی‌فهمی چه می گوید، چراکه قلب تو سیاه و مهر آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد شد‌ه‌است.[۲۷]

در اولِ زد خورد که سلامت از فامیل زياد و يسار از وابستگان عبيداللَّه بن سلامت لشکریان قدمت سعد نزاع می‌طلبیدند، حبیب و بریر بن خضیر به سوی میدان رفتند، ولی امام حسین آنان را بازداشتن کرد.[یادداشت ۱] وقتی که ابوثمامه صائدی وقت نماز را به امام متذکر شد، امام فرمود: از آنها بخواهید دست از نزاع بردارند تا نماز بخوانیم. حصین بن نمیر خاطرنشان کرد: نمازتان قبول وجود ندارد. حبیب بن مظاهر اظهار‌کرد: خاطر می کنی نماز قوم و قبیله فرستاده قبول وجود ندارد و نماز تو قبول میباشد ‌ای شراب‌خوار. حبیب بر وی حمله کرد و با چاقو به طور اسب حصین زد، وی بر زمین زمین خورد و یارانش حمله کرده، او‌را از چنگ حبیب نجات دادند.[۲۹]

حبیب بعد از آنکه مسلم بن عوسجه بر زمین افتاده بود و لحظات انتها عمرش را سپری می کرد خطاب به وی اعلام کرد: «کشته شدن تو بر اینجانب بسی نقص‌ میباشد، اما تو‌را به فردوس مژده میدهم» مسلم بن عوسجه خاطرنشان کرد: آفریدگار تو‌را به نه بشارت دهد. بعد حبیب به وی خاطرنشان کرد: در شرایطی که شهادتم مجاورت خلا، دوست داشتم آنچه برایت اصلی میباشد به اینجانب وصیت کنی تاحق فقهی و خویشاوندی خویش را ادا کرده باشم. مسلم بن عوسجه به امام اشاره نمود و به حبیب اعلام‌کرد: «تورا وصیت می کنم به امام حسین(ع)، خدای رحمتت نماید تا جان در تن داری از وی حمایت کن و از کمک‌اش دست مکش تا کشته شوی.» حبیب بن مظاهر اعلام‌کرد: به وصیت تو کار می کنم و دیده تورا پر‌نور می‌گردانم.[۳۰]

رجزهای حبیب
حبیب روز عاشورا رَجَزی که در حمله‌هایش می خواند اینگونه بود:

اَنا حَبیبُ وَ اَبی مُظَهَّر
فارِسُ هَیجاءَ و حَرْبٍ تُسعَر
اَنتُم اَعَدُّ عُدَّةً وَ اَکثَر
وَ نَحنُ اَوفی مِنکُم وَ اَصْبَر
وَ نَحنُ اَعلی حُجَّةً وَ اَظْهَر
حَقّاً وَ اَتقی مِنکُم وَ اَعذَر
ترجمه: اینجانب حبیبم و پدرم مظهر میباشد، جنگاور میدان کارزار و حریق شعله‌ور نبردم تعداد شما بیشتر و فراتر میباشد اما ما در رویه حق از شما وفادارتر و بردبارتریم. حجت‌مان بلندتر و حق ما آشکارتر میباشد و از شما باتقواتر و دلیلمان استوارتر میباشد.[۳۱]