احمد بن محمد بنابینصر بَزَنْطی، (۱۵۲-۲۲۱ق)، از محدثان امامی در کوفه و از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع)، امام جواد(ع) میباشد. قبیله بزنطی از موالیان کوفه و متعلق به خویشان سکون از شاخههای قوم کنده به اکانت میآمدند که برخی آنهارا اصالتاً اهل ایران و بعضی اهل بیزانس می دانند. چنانکه کنیه بزنطی برای زید، جد اعلای احمد بن محمد بن عمرو بن زید را معرب بیزانسی دانستهاند. هرچند بعضی بزنط را نوعی جامه دانسته و زید را شاغل در داد و ستد این خرقه قلمداد مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کردهاند.
اسم بزنطی در سلسله ورقه ها ۷۹۰ قصه مشهود است و خلال ائمه(ع) از اصحاب آنان مانند عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان و جمیل بن دراج نیز نقل حدیث نموده است. روایان گرانقدر حدیثی همانند برقی، حسن بن دوستداشتنی و ابراهیم بن هاشم قمی از او داستان نقل رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کردهاند.
رجالیون شیعه اورا از اصحاب اجماع و ثقه دانستهاند. او به رغم نقل روایاتی از رسول اسلام(ص) از سوی رجالشناسان اهلسنت گزینه پذیرش قرار نگرفته میباشد. سه کتاب برای بزنطی نام برده آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.
وی بعداز شهیدشدن امام کاظم(ع) مدتی رغبت به واقفه داشت که در مکاتبه با امام رضا(ع) از این نظریه دست برداشت. او ضمن نقل روایاتی در حوزه دانش امام، به اجتهاد در بعد از ظهر حضور امام معتقد بود و نظریاتی پیرامون نقش تقیه در تعارض روایات داشت. احمد بن ابینصر بزنطی آخر و عاقبت در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.
اصحاب اجماع
یاران امام باقر(ع)
۱ زُرارَة بن اَعین
۲ مَعروفِ بنِ خَرَّبوذ
۳ بُرَید بن معاویه
۴ ابوبصیر اَسَدی یا این که (ابوبصیر مرادی)
۵ فُضَیل بن یسار
۶ محمد بن مُسلِم
یاران امام درست گو(ع)
۱ جَگرایش بن دَرّاج
۲ عبدالله بن مُسکان
۳ عبدالله بن بُکَیر
۴ حَمّاد بن عثمان
۵ حماد بن عیسی جهنی
۶ اَبان بن عثمان
یاران امام کاظم(ع) و امام رضا(ع)
۱ یونس بن عبدالرحمن
۲ صَفوان بن یحیی
۳ اِبن اَبی عُمَیر
۴ عبدالله بن مُغَیرِه
۵ حسن بن دوستداشتنی یا این که (حسن بن علی بن فَضّال، فَضالَة بن ایوب و عثمان بن عیسی)
۶ احمد بن ابی نصر بزنطی
نبو
معاشطومار
احمد بن محمد بن عمرو بن زید از بزرگان شیعه در قرن دوم هجری قمری میباشد. لقب زید، جد دوم، او ابو نصر بوده میباشد. [۱] در منابع روایی برای اختصار، غالباً اسم جد نخستین را حذف مینمایند و به مکان زید نیز لقب وی، ابی نصر، را می آورند. یعنی غالبا از او با تیتر احمد بن محمد بن ابی نصر خاطر می گردد. گاهی نیز از او با تیتر «ابن ابی نصر» حافظه مینمایند.[۲]
کنیه او بزنطی میباشد.[۳] بزنط نوعی از جامه بوده میباشد و ظاهرا او در فعالیت دادوستد این جامه بوده میباشد و به همین ادله به بزنطی به شهرت رسیده است.[۴] بعضا نیز معتقدند که بزنطی معرب بیزانسی میباشد[۵][یادداشت ۱] لقب وی ابوجعفر و به احتمال ابوعلی میباشد.[۶]
قبیله بزنطی در کوفه معاش میکردند و از موالیان (غیر عرب) آن دیار به شمار میآمدند و به واقعه منابع با خاندان عرب «سکون»، از شاخههای والا قوم کنده قول داشتند.[۷] بعضی اصل این فامیل را اهل ایران میدانند[۸] و برخی این قوم و قبیله را بیزانسی(آسیای صغری یا این که روم شرقی) می دانند.[۹]
بزنطی در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.[۱۰]
رده حدیثی و علمی
بزنطی از طبقه ششم روایان حدیث میباشد[۱۱] و نامش در سلسله گواهی حدود ۷۹۰ حدیث وجود داراست.[۱۲]
او از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده میباشد.[۱۳] وی ضمن نقل ماجرا از امامان، از اشخاصی زیرا عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان، جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید نقل قصه نموده است.[۱۴]
بزنطی از اصحاب اجماع میباشد [۱۵] و عده ای زیرا ابراهیم بن هاشم قمی، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد برقی، حسن بن دوستداشتنی و علی بن مهزیار اهوازی و محمد بن عیسی بن عبید یقطینی از وی حدیث نقل کردهاند.[۱۶]
علمای رجال شیعه او را با الفاظی مانند ثقه و جلیل القدر[۱۷] و بلندمنزله در نزد امام رضا(ع)[۱۸] حافظه کردهاند. ازآنجا که او در سلسله ورقه ها حدیثی در سیره نبوی هم است، علمای رجالی اهل سنت هم اسم او را در اثر ها خویش بیان کردهاند و ولی او در نزد اهل سنت گزینه پذیرش وجود ندارد.[۱۹]
علمای رجال برای بزنطی سه کتاب بیان کردهاند که عبارتند از:
«الجامع» (حاوی دستهای بزرگ از خبرها در موضوعهای مختلف معارف فقهی، به ویژه فقه)[۲۰]
«المسائل»[۲۱]
«النوادر»[۲۲]
احمد بن محمد بنابینصر بَزَنْطی، (۱۵۲-۲۲۱ق)، از محدثان امامی در کوفه و از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع)، امام جواد(ع) میباشد. قبیله بزنطی از موالیان کوفه و متعلق به خویشان سکون از شاخههای قوم کنده به اکانت میآمدند که برخی آنهارا اصالتاً اهل ایران و بعضی اهل بیزانس می دانند. چنانکه کنیه بزنطی برای زید، جد اعلای احمد بن محمد بن عمرو بن زید را معرب بیزانسی دانستهاند. هرچند بعضی بزنط را نوعی جامه دانسته و زید را شاغل در داد و ستد این خرقه قلمداد مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کردهاند.
اسم بزنطی در سلسله ورقه ها ۷۹۰ قصه مشهود است و خلال ائمه(ع) از اصحاب آنان مانند عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان و جمیل بن دراج نیز نقل حدیث نموده است. روایان گرانقدر حدیثی همانند برقی، حسن بن دوستداشتنی و ابراهیم بن هاشم قمی از او داستان نقل رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد کردهاند.
رجالیون شیعه اورا از اصحاب اجماع و ثقه دانستهاند. او به رغم نقل روایاتی از رسول اسلام(ص) از سوی رجالشناسان اهلسنت گزینه پذیرش قرار نگرفته میباشد. سه کتاب برای بزنطی نام برده آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.
وی بعداز شهیدشدن امام کاظم(ع) مدتی رغبت به واقفه داشت که در مکاتبه با امام رضا(ع) از این نظریه دست برداشت. او ضمن نقل روایاتی در حوزه دانش امام، به اجتهاد در بعد از ظهر حضور امام معتقد بود و نظریاتی پیرامون نقش تقیه در تعارض روایات داشت. احمد بن ابینصر بزنطی آخر و عاقبت در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.
اصحاب اجماع
یاران امام باقر(ع)
۱ زُرارَة بن اَعین
۲ مَعروفِ بنِ خَرَّبوذ
۳ بُرَید بن معاویه
۴ ابوبصیر اَسَدی یا این که (ابوبصیر مرادی)
۵ فُضَیل بن یسار
۶ محمد بن مُسلِم
یاران امام درست گو(ع)
۱ جَگرایش بن دَرّاج
۲ عبدالله بن مُسکان
۳ عبدالله بن بُکَیر
۴ حَمّاد بن عثمان
۵ حماد بن عیسی جهنی
۶ اَبان بن عثمان
یاران امام کاظم(ع) و امام رضا(ع)
۱ یونس بن عبدالرحمن
۲ صَفوان بن یحیی
۳ اِبن اَبی عُمَیر
۴ عبدالله بن مُغَیرِه
۵ حسن بن دوستداشتنی یا این که (حسن بن علی بن فَضّال، فَضالَة بن ایوب و عثمان بن عیسی)
۶ احمد بن ابی نصر بزنطی
نبو
معاشطومار
احمد بن محمد بن عمرو بن زید از بزرگان شیعه در قرن دوم هجری قمری میباشد. لقب زید، جد دوم، او ابو نصر بوده میباشد. [۱] در منابع روایی برای اختصار، غالباً اسم جد نخستین را حذف مینمایند و به مکان زید نیز لقب وی، ابی نصر، را می آورند. یعنی غالبا از او با تیتر احمد بن محمد بن ابی نصر خاطر می گردد. گاهی نیز از او با تیتر «ابن ابی نصر» حافظه مینمایند.[۲]
کنیه او بزنطی میباشد.[۳] بزنط نوعی از جامه بوده میباشد و ظاهرا او در فعالیت دادوستد این جامه بوده میباشد و به همین ادله به بزنطی به شهرت رسیده است.[۴] بعضا نیز معتقدند که بزنطی معرب بیزانسی میباشد[۵][یادداشت ۱] لقب وی ابوجعفر و به احتمال ابوعلی میباشد.[۶]
قبیله بزنطی در کوفه معاش میکردند و از موالیان (غیر عرب) آن دیار به شمار میآمدند و به واقعه منابع با خاندان عرب «سکون»، از شاخههای والا قوم کنده قول داشتند.[۷] بعضی اصل این فامیل را اهل ایران میدانند[۸] و برخی این قوم و قبیله را بیزانسی(آسیای صغری یا این که روم شرقی) می دانند.[۹]
بزنطی در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.[۱۰]
رده حدیثی و علمی
بزنطی از طبقه ششم روایان حدیث میباشد[۱۱] و نامش در سلسله گواهی حدود ۷۹۰ حدیث وجود داراست.[۱۲]
او از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده میباشد.[۱۳] وی ضمن نقل ماجرا از امامان، از اشخاصی زیرا عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان، جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید نقل قصه نموده است.[۱۴]
بزنطی از اصحاب اجماع میباشد [۱۵] و عده ای زیرا ابراهیم بن هاشم قمی، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد برقی، حسن بن دوستداشتنی و علی بن مهزیار اهوازی و محمد بن عیسی بن عبید یقطینی از وی حدیث نقل کردهاند.[۱۶]
علمای رجال شیعه او را با الفاظی مانند ثقه و جلیل القدر[۱۷] و بلندمنزله در نزد امام رضا(ع)[۱۸] حافظه کردهاند. ازآنجا که او در سلسله ورقه ها حدیثی در سیره نبوی هم است، علمای رجالی اهل سنت هم اسم او را در اثر ها خویش بیان کردهاند و ولی او در نزد اهل سنت گزینه پذیرش وجود ندارد.[۱۹]
علمای رجال برای بزنطی سه کتاب بیان کردهاند که عبارتند از:
«الجامع» (حاوی دستهای بزرگ از خبرها در موضوعهای مختلف معارف فقهی، به ویژه فقه)[۲۰]
«المسائل»[۲۱]
«النوادر»[۲۲]
نقش انتخاب مسجد مناسب در برگزاری یک مراسم ترحیم آرام و منظم