مجله خبری مساجد

حسین بن موسی علوی، بابا شریف رضی و سیدمرتضی دانش الهدی میباشد. او از شخصیت‌های شرعی و سیاسی فرصت خویش بود و ارتباط ها خیر و خوبی با خلفای عباسی داشت و در فرونشاندن فتنه‌های در میان شیعه ها و اهل سنّت می کوشید. در اینکه حسین بن موسی، امامیه، زیدی و یا این که واقفی میباشد میان علمای رجال اختلاف حیث وجود مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دارااست.

او در طی عباسیان مسئولیت‌های بخش اعظمی به عنوان مثال سر گروهی دیوان مظالم و امارت حج را برعهده داشت.

به دنیا آمدن و نسب
حسین بن موسی علوی در ۳۰۴ق در بصره به‌جهان آمد و به عبارتی‌جا رشد یافت.[۱] نسبش، از روش بابا با چهار واسطه و از روش مامان با سه واسطه، به امام کاظم(ع) می رسد. پدرش، موسی ابرش، از کارگزاران عباسیان و پدربزرگش، محمد اعرج، از علمای بغداد[ رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد ۲] بود.

او از همسرش فاطمه ـ که از طرف بابا، نواده ناصر عظیم حسن اطروش و از طرف مامان، نواده حسن بن قاسم بن حسن مشهور به داعی صغیر بود[۳] ـ چهار فرزند داشت: زینب، علی مشهور به سید مرتضی، محمد مشهور به سید رضی، و خدیجه.[۴] نوری [۵] از سخن روضه خوان اثر گذار در پیشگفتار کتاب احکام النساء[۶] اینگونه برداشت کرده که روضه خوان اثرگذار، این کتاب را برای فاطمه ـ که با تعبیر و تفسیر زنی جلیل القدر و فاضل از وی خاطر کرده ـ نگاشته آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.

از علمای فرصت خویش
از تحصیلات حسین بن موسی اگاهی چندانی نداریم، البته اینکه وی (طیلسان) می‌پوشیده[۷] و این خرقه ویژه مشایخ و علما بوده، [۸] قرینه‌ای میباشد بر اینکه او از علمای فرصت خویش بوده میباشد. حر عاملی[۹] نیز نوشته که محدثان و مورخان، حسین بن موسی را ستوده‌اند. فرزند حسین، سیدِ مرتضی، از وی ماجرا کرده[۱۰] و کیای گیلانی [۱۱] او‌را فاضل و فقید خوانده میباشد.

زندگانی
اولیه توشه، اسم او در بیان اتفاق ها سال ۳۳۴، هنگام به خلافت وصال المطیع لله، در تاریخ آمده میباشد؛ وقتی که خلیفه اورا مأمور نصب قندیل طلا و جواهرات در کعبه کرد.[۱۲] در بین سالهای ۳۴۸ تا ۳۵۳، ابوعبداللّه محمد، فرزند داعی صغیر، قبل از خروج حسین بن موسی از بغداد، [۱۳] او را به نقابت شهر بصره منصوب کرد.[۱۴]

نقابت طالبیین و امارت حج
در ۳۵۴ق المطیع للّه او را به نقابت طالبیان و امیری حج و سر کردگی دیوان مظالم برگزید.[۱۵] در ۳۵۸ق، حسین بن موسی نماینده عزالدوله بختیار، برای حل اختلاف در بین ابوتغلب و حمدان، بود.[۱۶]

بعداز هفت سال نقابت، در ۳۶۱ق در ادامه حریق سوزی محله کرخ در بغداد که راس شیعه‌ها بود، دربین حسین و ابوالفضل شیرازی، وزیر عزالدوله، نزاعی درگرفت و در سود، وزیر او‌را از رده نقابت بر کنار کرد.[۱۷]

دیگر مسئولیت‏ ها
در سال‌های ۳۵۴، ۳۵۵، ۳۵۹، ۳۶۱ و ۳۶۳ق حسین تحت عنوان امیرالحاج به حج رفت.[۱۸] در ۳۶۳ق واسطه حل اختلاف بین عزالدوله و ابوتغلب شد.[۱۹] در ۳۶۴، برای آشتی دادن محمدبن سایر با عزالدوله عملکرد کرد[۲۰] و در نقطه پايان به عبارتی سال، توشه دیگر عزالدوله او‌را به نقابت منصوب کرد[۲۱] و حسین به هم پا او، به زیارت بقاع امام علی(ع) رفت.[۲۲] در همین زمان، خلیفه الطائع لله (حک: ۳۶۳ـ۳۸۱) اورا مسئول پژوهش بر اوقاف بغداد و محیط آن کرد.[۲۳]

در سال ۳۶۶، حسین واسطه حل اختلاف در بین عزالدوله و عضدالدوله بود.[۲۴] عضدالدوله در ۳۶۸، عزالدوله را از بغداد راند و حسین بن موسی را مسئول بازپس گرفتن دیار مُضَر از والی آن کرد.[۲۵]

تبعید
در سال آن گاه، حسین بن موسی به اتهام افشای اسرار و رابطه مخفیانه با عزالدوله، او را از منزلت نقابت برکنار و اموالش را مصادره کرد و اورا به قلعه‌ای در عجم تبعید نمود.[۲۶] ابن ابی الحدید[۲۷] انگیزه برکنار او‌را نگرانی عضدالدوله از شرایط او دانسته میباشد.

آزادی از تبعید
بعداز مرگ عضدالدوله در ۳۷۲، پسرش شرف الدوله، حسین بن موسی را آزاد کرد و در ۳۷۶، کل اموال مصادره گردیده‌اش را بازگرداند و اورا به نقابت گمارد که تا هنگام ابتلا به بیماری درین منصب باقی ماند.[۲۸]

حسین بن موسی علوی، بابا شریف رضی و سیدمرتضی دانش الهدی میباشد. او از شخصیت‌های شرعی و سیاسی فرصت خویش بود و ارتباط ها خیر و خوبی با خلفای عباسی داشت و در فرونشاندن فتنه‌های در میان شیعه ها و اهل سنّت می کوشید. در اینکه حسین بن موسی، امامیه، زیدی و یا این که واقفی میباشد میان علمای رجال اختلاف حیث وجود مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دارااست.

او در طی عباسیان مسئولیت‌های بخش اعظمی به عنوان مثال سر گروهی دیوان مظالم و امارت حج را برعهده داشت.

به دنیا آمدن و نسب
حسین بن موسی علوی در ۳۰۴ق در بصره به‌جهان آمد و به عبارتی‌جا رشد یافت.[۱] نسبش، از روش بابا با چهار واسطه و از روش مامان با سه واسطه، به امام کاظم(ع) می رسد. پدرش، موسی ابرش، از کارگزاران عباسیان و پدربزرگش، محمد اعرج، از علمای بغداد[ رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد ۲] بود.

او از همسرش فاطمه ـ که از طرف بابا، نواده ناصر عظیم حسن اطروش و از طرف مامان، نواده حسن بن قاسم بن حسن مشهور به داعی صغیر بود[۳] ـ چهار فرزند داشت: زینب، علی مشهور به سید مرتضی، محمد مشهور به سید رضی، و خدیجه.[۴] نوری [۵] از سخن روضه خوان اثر گذار در پیشگفتار کتاب احکام النساء[۶] اینگونه برداشت کرده که روضه خوان اثرگذار، این کتاب را برای فاطمه ـ که با تعبیر و تفسیر زنی جلیل القدر و فاضل از وی خاطر کرده ـ نگاشته آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.

از علمای فرصت خویش
از تحصیلات حسین بن موسی اگاهی چندانی نداریم، البته اینکه وی (طیلسان) می‌پوشیده[۷] و این خرقه ویژه مشایخ و علما بوده، [۸] قرینه‌ای میباشد بر اینکه او از علمای فرصت خویش بوده میباشد. حر عاملی[۹] نیز نوشته که محدثان و مورخان، حسین بن موسی را ستوده‌اند. فرزند حسین، سیدِ مرتضی، از وی ماجرا کرده[۱۰] و کیای گیلانی [۱۱] او‌را فاضل و فقید خوانده میباشد.

زندگانی
اولیه توشه، اسم او در بیان اتفاق ها سال ۳۳۴، هنگام به خلافت وصال المطیع لله، در تاریخ آمده میباشد؛ وقتی که خلیفه اورا مأمور نصب قندیل طلا و جواهرات در کعبه کرد.[۱۲] در بین سالهای ۳۴۸ تا ۳۵۳، ابوعبداللّه محمد، فرزند داعی صغیر، قبل از خروج حسین بن موسی از بغداد، [۱۳] او را به نقابت شهر بصره منصوب کرد.[۱۴]

نقابت طالبیین و امارت حج
در ۳۵۴ق المطیع للّه او را به نقابت طالبیان و امیری حج و سر کردگی دیوان مظالم برگزید.[۱۵] در ۳۵۸ق، حسین بن موسی نماینده عزالدوله بختیار، برای حل اختلاف در بین ابوتغلب و حمدان، بود.[۱۶]

بعداز هفت سال نقابت، در ۳۶۱ق در ادامه حریق سوزی محله کرخ در بغداد که راس شیعه‌ها بود، دربین حسین و ابوالفضل شیرازی، وزیر عزالدوله، نزاعی درگرفت و در سود، وزیر او‌را از رده نقابت بر کنار کرد.[۱۷]

دیگر مسئولیت‏ ها
در سال‌های ۳۵۴، ۳۵۵، ۳۵۹، ۳۶۱ و ۳۶۳ق حسین تحت عنوان امیرالحاج به حج رفت.[۱۸] در ۳۶۳ق واسطه حل اختلاف بین عزالدوله و ابوتغلب شد.[۱۹] در ۳۶۴، برای آشتی دادن محمدبن سایر با عزالدوله عملکرد کرد[۲۰] و در نقطه پايان به عبارتی سال، توشه دیگر عزالدوله او‌را به نقابت منصوب کرد[۲۱] و حسین به هم پا او، به زیارت بقاع امام علی(ع) رفت.[۲۲] در همین زمان، خلیفه الطائع لله (حک: ۳۶۳ـ۳۸۱) اورا مسئول پژوهش بر اوقاف بغداد و محیط آن کرد.[۲۳]

در سال ۳۶۶، حسین واسطه حل اختلاف در بین عزالدوله و عضدالدوله بود.[۲۴] عضدالدوله در ۳۶۸، عزالدوله را از بغداد راند و حسین بن موسی را مسئول بازپس گرفتن دیار مُضَر از والی آن کرد.[۲۵]

تبعید
در سال آن گاه، حسین بن موسی به اتهام افشای اسرار و رابطه مخفیانه با عزالدوله، او را از منزلت نقابت برکنار و اموالش را مصادره کرد و اورا به قلعه‌ای در عجم تبعید نمود.[۲۶] ابن ابی الحدید[۲۷] انگیزه برکنار او‌را نگرانی عضدالدوله از شرایط او دانسته میباشد.

آزادی از تبعید
بعداز مرگ عضدالدوله در ۳۷۲، پسرش شرف الدوله، حسین بن موسی را آزاد کرد و در ۳۷۶، کل اموال مصادره گردیده‌اش را بازگرداند و اورا به نقابت گمارد که تا هنگام ابتلا به بیماری درین منصب باقی ماند.[۲۸]