مجله خبری مساجد

احکام روزه
مُبطِلات روزه
نوشته ی علمیٔ مهم: مبطلات روزه
میل کردن و آشامیدن
آمیزش جنسی
لاف بستن بر خداوند، فرستاده خداوند و امامان معصوم
رساندن غبار غلیظ به حلق
باقی ماندن بر جنابت، حیض و نفاس تا اذان صبح
استمناء (خودارضایی)
اماله (تنقیه کردن) با مایعات
فروبردن تک تک رمز در آب[یادداشت ۳]
استفراغ کردن.
نیت جدا روزه یا این که نیت اجرا‌دادن یکی‌از مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مبطلات آن.[۴۶]

مراسم افطاری در هندوستان
مکروهات روزه
به گفته فقیهان جاری ساختن بعضا امور در درحال حاضر روزه مکروه میباشد؛ مثلا: لمس، بوسیدن و ملاعبه با همسر، طوطیا کشیدن، هر کاری که موجب ضعف خواهد شد، بوییدن گل‌ها، مرطوب کردن خرقه، هر کاری که موجب خون‌آلودشدن دهن گردد مثل دندان‌کشیدن، مضمضه کردن آب فارغ از مقصود رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد عقلایی.[۴۷]

اشخاصی که نباید روزه بگیرند
روزه ماه رمضان بر هر مکلفی واجب میباشد، مگر این اشخاص:

هر کس به دلیل پیری نمی‌تواند روزه بگیرد، یا این که روزه‌داری برای وی طاقت فرسا میباشد؛ ولی در شکل دوم بایستی برای هر روز یک مد خوراک به حاجتمند آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بدهد.[۴۸]
بیماری که زیاد تشنه می‌گردد و نمی‌تواند تشنگی را تحمل نماید یا این که برای وی تحمل تشنگی دشوار میباشد؛ اما در شکل دوم بایستی برای هر روز یک مُد خوراک به بینوا بدهد.[۴۹]
زن حامله یا این که شیرده‌ای که شیرش معدود میباشد و روزه برای بچه یا این که خودش ضرروزیان دارااست؛ اما می بایست برای هر روز یک مد خوراک به بینوا بدهد و روزه‌هایش را قضا نماید.[۵۰]
هر کس به دلیل ضعف جسمانی روزه دریافت کردن برایش قابل تحمل وجود ندارد یا این که برایش زیان داراست؛ اما قضای این روزه بر وی واجب میباشد و در صورتی نتواند تا رمضان آنگاه قضا نماید، می بایست برای هر روز، یک مد غذا به حاجتمند بدهد.[۵۱]
مسافری[یادداشت ۴] که کمتر از ده روز در مقصد بماند.[۵۲]ولی کثیرالسفر و عده ای مثل رانندگان که کار آن ها مسافرت کردن میباشد، از این حکم مستثتیٰ می باشند.[۵۳]
اِفطار یا این که بازکردن روزه
نوشته‌ی‌علمی‌های مهم: افطار و افطاری

افطاری در بقاع امام رضا(ع)
شکستن یا این که بازکردن روزه را افطار گویند.[۵۴] طبق طریقه فقیهان شیعه، روزه‌دار می بایست تا مغرب فقهی (اذان مغرب) افطار نکند.[۵۵] مطابق احادیث، تلاوت دعا و قرائت سوره قدر هنگام افطار[۵۶] و بازکردن روزه با آب، شیر و رطب، مستحب میباشد.[۵۷] برپایه احادیث، افطاری‌دادن به روزه‌دار فضیلت داراست.[۵۸] مبنی بر آنچه در خطبه شعبانیه از رسول(ص) بیان شده، جایزه افطاری‌دادن به یک مؤمن در ماه رمضان موازی با اجر رهاکردن یک عبد و موجب آمرزش گناهان میباشد.[۵۹]

قضا و کفاره روزه
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: کفاره روزه
هر که روزه ماه رمضان بر وی واجب بوده و نگرفته میباشد بایستی آن را قضا نماید.[۶۰] قضای روزه، واجب فوری وجود ندارد، البته بایستی تا پیش از ماه رمضان سپس صورت پذیرد.[۶۱]
هر که در ماه رمضان به دلیل بیماری روزه نگرفته و تا رمضان سپس نیز نتواند روزه بگیرد، قضای آن ها بر وی واجب وجود ندارد، البته بایستی برای هر روز، یک مُد غذا (۷۵۰ گرم گندم) به بینوا بدهد.[۶۲]
هر که عمدا و سوای عذر و بهانه دینی، روزه واجبش را نگرفته، ضمن قضا، کفاره نیز بر وی واجب میباشد؛[۶۳] کفاره آن، طعام دادن به شصت حاجتمند و یا این که دو ماه روزه میباشد که ۳۱ روز آن می بایست پی درپی باشد.[۶۴]
در شکل تأخیر سوای عذر و بهانه در جاری ساختن قضای روزه تا ماه رمضان بعد از آن، کفاره تأخیر (به ازای هر روزه یک مُد خوراک) نیز به آن وابستگی می گیرد.[۶۵]
در حالتی‌که روزه ماه رمضان با عمل حرامی مانند میل کردن شراب یا این که زنا، فسخ گردد، کَفّاره عده دارااست؛ یعنی می بایست برای هر روز، هم شصت روز روزه بگیرد و هم به شصت بینوا خوراک دهد.[۶۶] ولی بعضی مراجع، کفاره توده را احتیاط مستحب دانسته‌اند.[۶۷]
حرام بودن روزه‌خواری در ملأعام
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: روزه‌خواری
در فقه اسلامی، تظاهر به روزه‌خواری در ماه رمضان حرام میباشد و تعزیر دارااست.[مستلزم منبع] [۶۸]در ضابطه مجازات اسلامی کشور‌ایران نیز روزه‌خواری در ملأعام ممنوع بوده و برای آن مجازات در حیث گرفته گردیده است.[مستلزم منبع]

درجات روزه
برای روزه درجاتی مذکور میباشد: روزه عام، روزه خاص و روزه خاص‌الخاص.[۶۹]

روزه عام، امساک و دوری از تناول کردن و آشامیدن و هجران کردن از غریزه جنسی و رعایت آداب ظاهری روزه میباشد.[۷۰]
روزه خاص، در اختیار گرفتن گوش، دیده، گویش، دست و پا و بقیه اعضاوجوارح و اعضای تن از گناهان میباشد.[۷۱]
روزه خاص‌الخاص، به این معناست که آدم از گرفتاری‌ها و هدف ها مادی مسافت گیرد، مگر کارها دنیایی که پیشگفتار آیین باشد.[۷۲] در سخنان امام علی(ع) نیز به روزه تن (پرهیز ازروی اختیار از خوراکی‌ها) و روزه نفس (در دست گرفتن حواس از گناهان و خالی ساختن قلب از بدی‌ها) و روزه قلب اشاره گردیده‌است.[۷۳]
در روایات، روزه واقعی به سوراخ کلیه چیزهایی که آفریدگار نمی‌پسندد[۷۴] و روزه‌ای که دیده، گوش، گیسو و پوست هم روزه‌دار باشد، معرفی گردیده‌است،[۷۵] همینطور روزه قلب خوب از روزه گویش و روزه لهجه عالی از روزه شکم دانسته گردیده‌است.[۷۶]

احکام روزه
مُبطِلات روزه
نوشته ی علمیٔ مهم: مبطلات روزه
میل کردن و آشامیدن
آمیزش جنسی
لاف بستن بر خداوند، فرستاده خداوند و امامان معصوم
رساندن غبار غلیظ به حلق
باقی ماندن بر جنابت، حیض و نفاس تا اذان صبح
استمناء (خودارضایی)
اماله (تنقیه کردن) با مایعات
فروبردن تک تک رمز در آب[یادداشت ۳]
استفراغ کردن.
نیت جدا روزه یا این که نیت اجرا‌دادن یکی‌از مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد مبطلات آن.[۴۶]

مراسم افطاری در هندوستان
مکروهات روزه
به گفته فقیهان جاری ساختن بعضا امور در درحال حاضر روزه مکروه میباشد؛ مثلا: لمس، بوسیدن و ملاعبه با همسر، طوطیا کشیدن، هر کاری که موجب ضعف خواهد شد، بوییدن گل‌ها، مرطوب کردن خرقه، هر کاری که موجب خون‌آلودشدن دهن گردد مثل دندان‌کشیدن، مضمضه کردن آب فارغ از مقصود رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد عقلایی.[۴۷]

اشخاصی که نباید روزه بگیرند
روزه ماه رمضان بر هر مکلفی واجب میباشد، مگر این اشخاص:

هر کس به دلیل پیری نمی‌تواند روزه بگیرد، یا این که روزه‌داری برای وی طاقت فرسا میباشد؛ ولی در شکل دوم بایستی برای هر روز یک مد خوراک به حاجتمند آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد بدهد.[۴۸]
بیماری که زیاد تشنه می‌گردد و نمی‌تواند تشنگی را تحمل نماید یا این که برای وی تحمل تشنگی دشوار میباشد؛ اما در شکل دوم بایستی برای هر روز یک مُد خوراک به بینوا بدهد.[۴۹]
زن حامله یا این که شیرده‌ای که شیرش معدود میباشد و روزه برای بچه یا این که خودش ضرروزیان دارااست؛ اما می بایست برای هر روز یک مد خوراک به بینوا بدهد و روزه‌هایش را قضا نماید.[۵۰]
هر کس به دلیل ضعف جسمانی روزه دریافت کردن برایش قابل تحمل وجود ندارد یا این که برایش زیان داراست؛ اما قضای این روزه بر وی واجب میباشد و در صورتی نتواند تا رمضان آنگاه قضا نماید، می بایست برای هر روز، یک مد غذا به حاجتمند بدهد.[۵۱]
مسافری[یادداشت ۴] که کمتر از ده روز در مقصد بماند.[۵۲]ولی کثیرالسفر و عده ای مثل رانندگان که کار آن ها مسافرت کردن میباشد، از این حکم مستثتیٰ می باشند.[۵۳]
اِفطار یا این که بازکردن روزه
نوشته‌ی‌علمی‌های مهم: افطار و افطاری

افطاری در بقاع امام رضا(ع)
شکستن یا این که بازکردن روزه را افطار گویند.[۵۴] طبق طریقه فقیهان شیعه، روزه‌دار می بایست تا مغرب فقهی (اذان مغرب) افطار نکند.[۵۵] مطابق احادیث، تلاوت دعا و قرائت سوره قدر هنگام افطار[۵۶] و بازکردن روزه با آب، شیر و رطب، مستحب میباشد.[۵۷] برپایه احادیث، افطاری‌دادن به روزه‌دار فضیلت داراست.[۵۸] مبنی بر آنچه در خطبه شعبانیه از رسول(ص) بیان شده، جایزه افطاری‌دادن به یک مؤمن در ماه رمضان موازی با اجر رهاکردن یک عبد و موجب آمرزش گناهان میباشد.[۵۹]

قضا و کفاره روزه
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: کفاره روزه
هر که روزه ماه رمضان بر وی واجب بوده و نگرفته میباشد بایستی آن را قضا نماید.[۶۰] قضای روزه، واجب فوری وجود ندارد، البته بایستی تا پیش از ماه رمضان سپس صورت پذیرد.[۶۱]
هر که در ماه رمضان به دلیل بیماری روزه نگرفته و تا رمضان سپس نیز نتواند روزه بگیرد، قضای آن ها بر وی واجب وجود ندارد، البته بایستی برای هر روز، یک مُد غذا (۷۵۰ گرم گندم) به بینوا بدهد.[۶۲]
هر که عمدا و سوای عذر و بهانه دینی، روزه واجبش را نگرفته، ضمن قضا، کفاره نیز بر وی واجب میباشد؛[۶۳] کفاره آن، طعام دادن به شصت حاجتمند و یا این که دو ماه روزه میباشد که ۳۱ روز آن می بایست پی درپی باشد.[۶۴]
در شکل تأخیر سوای عذر و بهانه در جاری ساختن قضای روزه تا ماه رمضان بعد از آن، کفاره تأخیر (به ازای هر روزه یک مُد خوراک) نیز به آن وابستگی می گیرد.[۶۵]
در حالتی‌که روزه ماه رمضان با عمل حرامی مانند میل کردن شراب یا این که زنا، فسخ گردد، کَفّاره عده دارااست؛ یعنی می بایست برای هر روز، هم شصت روز روزه بگیرد و هم به شصت بینوا خوراک دهد.[۶۶] ولی بعضی مراجع، کفاره توده را احتیاط مستحب دانسته‌اند.[۶۷]
حرام بودن روزه‌خواری در ملأعام
نوشته‌ی علمیٔ اساسی: روزه‌خواری
در فقه اسلامی، تظاهر به روزه‌خواری در ماه رمضان حرام میباشد و تعزیر دارااست.[مستلزم منبع] [۶۸]در ضابطه مجازات اسلامی کشور‌ایران نیز روزه‌خواری در ملأعام ممنوع بوده و برای آن مجازات در حیث گرفته گردیده است.[مستلزم منبع]

درجات روزه
برای روزه درجاتی مذکور میباشد: روزه عام، روزه خاص و روزه خاص‌الخاص.[۶۹]

روزه عام، امساک و دوری از تناول کردن و آشامیدن و هجران کردن از غریزه جنسی و رعایت آداب ظاهری روزه میباشد.[۷۰]
روزه خاص، در اختیار گرفتن گوش، دیده، گویش، دست و پا و بقیه اعضاوجوارح و اعضای تن از گناهان میباشد.[۷۱]
روزه خاص‌الخاص، به این معناست که آدم از گرفتاری‌ها و هدف ها مادی مسافت گیرد، مگر کارها دنیایی که پیشگفتار آیین باشد.[۷۲] در سخنان امام علی(ع) نیز به روزه تن (پرهیز ازروی اختیار از خوراکی‌ها) و روزه نفس (در دست گرفتن حواس از گناهان و خالی ساختن قلب از بدی‌ها) و روزه قلب اشاره گردیده‌است.[۷۳]
در روایات، روزه واقعی به سوراخ کلیه چیزهایی که آفریدگار نمی‌پسندد[۷۴] و روزه‌ای که دیده، گوش، گیسو و پوست هم روزه‌دار باشد، معرفی گردیده‌است،[۷۵] همینطور روزه قلب خوب از روزه گویش و روزه لهجه عالی از روزه شکم دانسته گردیده‌است.[۷۶]