از اصحاب و وکلای امام هادی(ع) و امام حسن عسکری(ع) بود. وی از وکلای امام هادی(ع) در سامرا و رابط شیعه ها و وکلای نواحی گوناگون با امام در سازمان وکالت بود و از روش وی وجوهات دینی شیعهها بعضی بخشها به امام میرسید. بیان شده سازمان وکالت به امداد وی و افراد دیگری زیرا عثمان بن سعید عمری و ابوهاشم جعفری، یکیاز عصرهای فعال خویش را پشت راز گذاشت.متوکل عباسی، علی بن جعفر را به اتهام وکالت امام هادی(ع) زندانی کرد؛ ولی با دعای امام، اعجازگونه از زندان آزاد شد و با امر امام به مکه رفت و بعد از مرگ متوکل به سامرا رجوع و مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد برگشت.
علی بن جعفر در حین امام عسکری(ع) نیز آیتم التفات امام قرار داشته و در سمت نماینده قانونی ارشد باقی ماند. علی بن جعفر از راویان نص بر امامت امام عسکری(ع) قلمداد گردیدهاست.گزارشهایی در منابع وجود دارااست که امام هادی(ع) و امام عسکری(ع) به منزلت والای وی اشاره کرده و اورا شخصی آیتم متکی بودن معرفی نمودهاند. رجالیان شیعه اورا شخصی ثقه معرفی کردهاند. کتابی با تیتر مسائل ابیالحسن العسکری(ع) به او منتسب رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.
معرفی ، علی بن جعفر همانی یا این که همیثایی[۱] ملقب به عقب افتاده جسمی[۲] از اصحاب و وکلای سرشناس[۳] امامین عسکریین[۴] دانسته گردیدهاست. بعضا از پژوهشگران به اسم وی کنیه برمکی اضافه کرده[۵] و اورا منسوب به برامکه دانستهاند.[۶] روحانی طوسی در کتاب رجال خویش، اورا نماینده قانونی امام هادی(ع)[۷] و قیم امام عسکری(ع)[۸] معرفی نموده است.[یادداشت ۱] تالیف کننده کتاب مستدرکات دانش رجال الحدیث نیز با اشاره به وکالتش از جانب امام هادی(ع) اورا از اصحاب امام حسن عسکری(ع)[۹] آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته میباشد.
آورده شده علی بن جعفر فردی فاضل و آیتم رضایت[۱۰] و ثنا امامان بوده[۱۱] و از منزلت والایی نزد آنان بهره مند بود.[۱۲] طبق پارهای از گزارشها امام هادی(ع) اهمیت ویژه به او داشت.[۱۳] از وی کتابی با تیتر مسائل ابیالحسن العسکری(ع) نام برده میباشد.[۱۴] علی بن جعفر را از روستایی به اسم همینیا در حیطه بغداد[۱۵] و یا این که میان بغداد و نعمانیه[۱۶] دانستهاند. اورده شده او با اعتنا به معلول خوانده شدنش به وسیله امام هادی، شخصی علیل بود؛[۱۷] گردآوریای معتقدند که در پارهای از ورژنها به مکان معلول، عبارت «ادله» آمده میباشد.[۱۸]
در منابع حدیثی، روایاتی از علی بن جعفر نقل گردیده است.[۱۹] او را با دقت به یکی احادیث[۲۰] از راویان نص امام هادی(ع) بر امامت امام عسکری(ع) قلمداد کردهاند.[۲۱] راویانی زیرا احمد بن المعافی الثعلبی[۲۲] و موسی بن جعفر بن وهب[۲۳] از وی ماجرا نقل کردهاند. بعضا از دانشمندان معتقدند درباره تاریخ وفات او اطلاعاتی در اختیار وجود ندارد.[۲۴]
تفاوت لقبها در منابع
در تنی چند از کتاب ها رجالی از علی بن جعفر فارغ از کنیه «همانی»[۲۵] و یا این که با لقبها دیگر خاطر گردیده که سبب ساز اختلافحیث دربین رجالیان شدهاست و در اینکه علی بن جعفر نام برده، یک یا این که چندین نفر بود و اینکه در شکل چندین نفر بودن، کدام ثقه و کدام غیر ثقه بود، مباحثی مطرح گردیده است.[۲۶] نمازی شاهرودی این نظر را دارد که احتمالا خواسته رجالیان از بیان علی بن جعفر سوای کنیه «همانی»، علی بن جعفر نام برده میباشد.[۲۷] در چندین منابع حدیثی از علی بن جعفر با کنیه همدانی نیز خاطر گردیده[۲۸] که طبق یقین بعضی دانشمندان، خواسته به عبارتی کنیه «همانی» بوده میباشد.[۲۹]
بیان شده ممکن میباشد وی به عبارتی علی بن جعفر الوکیل باشد که در کتاب ها رجالی از آن خاطر گردیدهاست.[۳۰] در پارهای از گزارشها به علی بن جعفر هرمزانی نیز اشاره گردیده که تودهای احتمال دادهاند که به عبارتی علی بن جعفر همانی بوده و یکیاز این القاب تحریف دیگری میباشد؛[۳۱] هرچند بعضا معتقدند علی بن جعفر هرمزانی فردی با کنیه ابوالحسن قمی میباشد و اورا فردی ضعیف تیتر کردهاند.[۳۲] گردآوریای با استناد به روحانی طوسی، کشی و نجاشی عهدوپیمان درست را یک کدام از فهمیدن تمامی آن ها تیتر کردهاند.[۳۳]
از سران سازمان وکالت
علی بن جعفر همانی از وکلای پررنگ امام هادی(ع) در سامرا و مکه دانسته شدهاست.[۳۴] او در کنار عثمان بن سعید عمری و عجم بن حاتم بن ماهویه قزوینی بهتیتر رابط فی مابین شیعهها و وکلای نواحی گوناگون در سازمان وکالت شناخته می شد.[۳۵] وکلای بخش ها دیگر از روش وی و عجم بن حاتم وجوه دینی را به امام میرساندند.[۳۶]
اورده شده سازمان وکالت در حین حضور بیست ساله امام هادی(ع) در سامرا به یاری وی و عده ای دیگری زیرا عثمان بن سعید عمری و ابوهاشم جعفری یکی فعالترین عصرهای خویش را پشت راز گذاشت.[۳۷] او بهتیتر یکیاز وکلای قابل متکی بودن، آیتم اعتنا منحصر به فرد ائمه(ع) بود؛ به سیرتکاملای که مبالغ متعددی در اختیارش قرار میگرفت.[۳۸]
علی بن جعفر بعد از شهید شدن امام هادی(ع) در سال ۲۵۴ق و به امامت وصال امام عسکری(ع)، همچنان در سِمَت نماینده قانونی ارشد در سامرا باقی ماند و رینگ ارتباطی فی مابین وکلای بقیه نواحی و امام عسکری(ع) بود. او دراین فرصت نیز آیتم اعتنا و اهمیت امام عسکری(ع) قرار داشت.[۳۹]
دستگیری و زندانی
متوکل عباسی در یکی اقدامات خویش بر علیه شیعهها، نزدیکان و دستیاران امام هادی(ع) را زندانی و شکنجه کرد.[۴۰] دراین بین علی بن جعفر نیز به اتهام وکالت برای امام هادی(ع) بوسیله متوکل بازداشت و زندانی شد. وی برهه زمانی وقتگیر در زندان بود و بعداز ناامیدی برای رهایی، طومارای به امام نوشت و از امام خواست تا برای وی راهحل نماید. امام در پاسخ طومار وی فرمود که برای وی دعا خواهد کرد. فردای آن روز متوکل بیمار شد و در شروع مرگ قرار گرفت. وی به وزیرش عبیدالله بن خاقان امر کرد تا زندانیان برای مثال علی بن جعفر را آزاد کرده و از وی طلب حلالیت بگیرد. علی بن جعفر بعد از آزادی به امر امام هادی(ع) به مکه رفت و متوکل نیز بعد از مدتی بهبود یافت.[۴۱] او در مکه نیز کارها وکالت این حوزه را برعهده داشت.[۴۲]
نقل شده وی تا سال ۲۴۷ق به طور همزمان با مرگ متوکل در مکه ماند و بعداز مطلوب شدن موضوع، به سامرا رجوع و برگشت.[۴۳] کشی با بیان جریان دستگیری و حبس وی بوسیله متوکل به جرم وکالت امام هادی(ع) وکالتش را ثابت نموده است؛[۴۴] به این ترتیب بعضی وکالت اورا برای امام قطعی[۴۵] و از مسلمات تاریخی دانستهاند.[۴۶]
از اصحاب و وکلای امام هادی(ع) و امام حسن عسکری(ع) بود. وی از وکلای امام هادی(ع) در سامرا و رابط شیعه ها و وکلای نواحی گوناگون با امام در سازمان وکالت بود و از روش وی وجوهات دینی شیعهها بعضی بخشها به امام میرسید. بیان شده سازمان وکالت به امداد وی و افراد دیگری زیرا عثمان بن سعید عمری و ابوهاشم جعفری، یکیاز عصرهای فعال خویش را پشت راز گذاشت.متوکل عباسی، علی بن جعفر را به اتهام وکالت امام هادی(ع) زندانی کرد؛ ولی با دعای امام، اعجازگونه از زندان آزاد شد و با امر امام به مکه رفت و بعد از مرگ متوکل به سامرا رجوع و مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد برگشت.
علی بن جعفر در حین امام عسکری(ع) نیز آیتم التفات امام قرار داشته و در سمت نماینده قانونی ارشد باقی ماند. علی بن جعفر از راویان نص بر امامت امام عسکری(ع) قلمداد گردیدهاست.گزارشهایی در منابع وجود دارااست که امام هادی(ع) و امام عسکری(ع) به منزلت والای وی اشاره کرده و اورا شخصی آیتم متکی بودن معرفی نمودهاند. رجالیان شیعه اورا شخصی ثقه معرفی کردهاند. کتابی با تیتر مسائل ابیالحسن العسکری(ع) به او منتسب رزرو مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد میباشد.
معرفی ، علی بن جعفر همانی یا این که همیثایی[۱] ملقب به عقب افتاده جسمی[۲] از اصحاب و وکلای سرشناس[۳] امامین عسکریین[۴] دانسته گردیدهاست. بعضا از پژوهشگران به اسم وی کنیه برمکی اضافه کرده[۵] و اورا منسوب به برامکه دانستهاند.[۶] روحانی طوسی در کتاب رجال خویش، اورا نماینده قانونی امام هادی(ع)[۷] و قیم امام عسکری(ع)[۸] معرفی نموده است.[یادداشت ۱] تالیف کننده کتاب مستدرکات دانش رجال الحدیث نیز با اشاره به وکالتش از جانب امام هادی(ع) اورا از اصحاب امام حسن عسکری(ع)[۹] آدرس مسجد امام حسن مجتبی فکوری مشهد دانسته میباشد.
آورده شده علی بن جعفر فردی فاضل و آیتم رضایت[۱۰] و ثنا امامان بوده[۱۱] و از منزلت والایی نزد آنان بهره مند بود.[۱۲] طبق پارهای از گزارشها امام هادی(ع) اهمیت ویژه به او داشت.[۱۳] از وی کتابی با تیتر مسائل ابیالحسن العسکری(ع) نام برده میباشد.[۱۴] علی بن جعفر را از روستایی به اسم همینیا در حیطه بغداد[۱۵] و یا این که میان بغداد و نعمانیه[۱۶] دانستهاند. اورده شده او با اعتنا به معلول خوانده شدنش به وسیله امام هادی، شخصی علیل بود؛[۱۷] گردآوریای معتقدند که در پارهای از ورژنها به مکان معلول، عبارت «ادله» آمده میباشد.[۱۸]
در منابع حدیثی، روایاتی از علی بن جعفر نقل گردیده است.[۱۹] او را با دقت به یکی احادیث[۲۰] از راویان نص امام هادی(ع) بر امامت امام عسکری(ع) قلمداد کردهاند.[۲۱] راویانی زیرا احمد بن المعافی الثعلبی[۲۲] و موسی بن جعفر بن وهب[۲۳] از وی ماجرا نقل کردهاند. بعضا از دانشمندان معتقدند درباره تاریخ وفات او اطلاعاتی در اختیار وجود ندارد.[۲۴]
تفاوت لقبها در منابع
در تنی چند از کتاب ها رجالی از علی بن جعفر فارغ از کنیه «همانی»[۲۵] و یا این که با لقبها دیگر خاطر گردیده که سبب ساز اختلافحیث دربین رجالیان شدهاست و در اینکه علی بن جعفر نام برده، یک یا این که چندین نفر بود و اینکه در شکل چندین نفر بودن، کدام ثقه و کدام غیر ثقه بود، مباحثی مطرح گردیده است.[۲۶] نمازی شاهرودی این نظر را دارد که احتمالا خواسته رجالیان از بیان علی بن جعفر سوای کنیه «همانی»، علی بن جعفر نام برده میباشد.[۲۷] در چندین منابع حدیثی از علی بن جعفر با کنیه همدانی نیز خاطر گردیده[۲۸] که طبق یقین بعضی دانشمندان، خواسته به عبارتی کنیه «همانی» بوده میباشد.[۲۹]
بیان شده ممکن میباشد وی به عبارتی علی بن جعفر الوکیل باشد که در کتاب ها رجالی از آن خاطر گردیدهاست.[۳۰] در پارهای از گزارشها به علی بن جعفر هرمزانی نیز اشاره گردیده که تودهای احتمال دادهاند که به عبارتی علی بن جعفر همانی بوده و یکیاز این القاب تحریف دیگری میباشد؛[۳۱] هرچند بعضا معتقدند علی بن جعفر هرمزانی فردی با کنیه ابوالحسن قمی میباشد و اورا فردی ضعیف تیتر کردهاند.[۳۲] گردآوریای با استناد به روحانی طوسی، کشی و نجاشی عهدوپیمان درست را یک کدام از فهمیدن تمامی آن ها تیتر کردهاند.[۳۳]
از سران سازمان وکالت
علی بن جعفر همانی از وکلای پررنگ امام هادی(ع) در سامرا و مکه دانسته شدهاست.[۳۴] او در کنار عثمان بن سعید عمری و عجم بن حاتم بن ماهویه قزوینی بهتیتر رابط فی مابین شیعهها و وکلای نواحی گوناگون در سازمان وکالت شناخته می شد.[۳۵] وکلای بخش ها دیگر از روش وی و عجم بن حاتم وجوه دینی را به امام میرساندند.[۳۶]
اورده شده سازمان وکالت در حین حضور بیست ساله امام هادی(ع) در سامرا به یاری وی و عده ای دیگری زیرا عثمان بن سعید عمری و ابوهاشم جعفری یکی فعالترین عصرهای خویش را پشت راز گذاشت.[۳۷] او بهتیتر یکیاز وکلای قابل متکی بودن، آیتم اعتنا منحصر به فرد ائمه(ع) بود؛ به سیرتکاملای که مبالغ متعددی در اختیارش قرار میگرفت.[۳۸]
علی بن جعفر بعد از شهید شدن امام هادی(ع) در سال ۲۵۴ق و به امامت وصال امام عسکری(ع)، همچنان در سِمَت نماینده قانونی ارشد در سامرا باقی ماند و رینگ ارتباطی فی مابین وکلای بقیه نواحی و امام عسکری(ع) بود. او دراین فرصت نیز آیتم اعتنا و اهمیت امام عسکری(ع) قرار داشت.[۳۹]
دستگیری و زندانی
متوکل عباسی در یکی اقدامات خویش بر علیه شیعهها، نزدیکان و دستیاران امام هادی(ع) را زندانی و شکنجه کرد.[۴۰] دراین بین علی بن جعفر نیز به اتهام وکالت برای امام هادی(ع) بوسیله متوکل بازداشت و زندانی شد. وی برهه زمانی وقتگیر در زندان بود و بعداز ناامیدی برای رهایی، طومارای به امام نوشت و از امام خواست تا برای وی راهحل نماید. امام در پاسخ طومار وی فرمود که برای وی دعا خواهد کرد. فردای آن روز متوکل بیمار شد و در شروع مرگ قرار گرفت. وی به وزیرش عبیدالله بن خاقان امر کرد تا زندانیان برای مثال علی بن جعفر را آزاد کرده و از وی طلب حلالیت بگیرد. علی بن جعفر بعد از آزادی به امر امام هادی(ع) به مکه رفت و متوکل نیز بعد از مدتی بهبود یافت.[۴۱] او در مکه نیز کارها وکالت این حوزه را برعهده داشت.[۴۲]
نقل شده وی تا سال ۲۴۷ق به طور همزمان با مرگ متوکل در مکه ماند و بعداز مطلوب شدن موضوع، به سامرا رجوع و برگشت.[۴۳] کشی با بیان جریان دستگیری و حبس وی بوسیله متوکل به جرم وکالت امام هادی(ع) وکالتش را ثابت نموده است؛[۴۴] به این ترتیب بعضی وکالت اورا برای امام قطعی[۴۵] و از مسلمات تاریخی دانستهاند.[۴۶]
جایگاه تاریخی و معنوی نام امام حسن مجتبی (ع) در مسجد فکوری مشهد